Sinds een tijdje speel ik in een Javaans gamelanensemble genaamd Jiwa Manunggal van de Stichting Gema Rasa. Ik werd meegenomen door een bekende om een keertje te kijken bij een repetitie, maar alleen maar kijken, dat kan natuurlijk niet in de Javaanse cultuur. Voordat ik het wist zat ik achter een Saron Wilahan 9 (een instrument met 9 toetsen van brons die worden geslagen met een hamer), kreeg ik de notatie voor mijn neus en mocht ik meespelen. Zittend op mijn knieën of in kleermakerszit, kussentje onder mijn kont en natuurlijk schoenen uit.

Voor mijn voorstelling in het Stadsklooster heb ik een eigen Kancil verhaaltje geschreven. Voor veel Indische mensen is Kancil (of Kantjil) een bekend fenomeen. Dit dwerghertje, dat vooral op Java voorkomt, is het Javaanse equivalent van Anansi de Spin (uit West-Afrikaanse, Surinaamse en Caribische volksverhalen) of Reintje de Vos (Europese volksverhalen); een klein dier dat niet sterk is, maar wel heel slim en soms sluw. In ieder verhaal zit wel een moraal en Kancil is alle andere dieren altijd te slim af. In mijn verhaal is er een meisje genaamd Dine, die op zoek is naar wezens die op haar lijken, maar ze kan ze niet vinden. Ze probeert met allerlei trucs op andere dieren te lijken, zoals krokodillen en konijnen, maar ze mag niet met ze meespelen. Kancil vertelt haar dan dat ze zich niet moet voordoen als iemand anders, maar juist zichzelf mag zijn. Op het moment dat ze dat doet, mag ze ineens wel meespelen met de andere dieren. Het hele verhaaltje is hieronder te vinden.