Voor mijn voorstelling in het Stadsklooster heb ik een eigen Kancil verhaaltje geschreven. Voor veel Indische mensen is Kancil (of Kantjil) een bekend fenomeen. Dit dwerghertje, dat vooral op Java voorkomt, is het Javaanse equivalent van Anansi de Spin (uit West-Afrikaanse, Surinaamse en Caribische volksverhalen) of Reintje de Vos (Europese volksverhalen); een klein dier dat niet sterk is, maar wel heel slim en soms sluw. In ieder verhaal zit wel een moraal en Kancil is alle andere dieren altijd te slim af. In mijn verhaal is er een meisje genaamd Dine, die op zoek is naar wezens die op haar lijken, maar ze kan ze niet vinden. Ze probeert met allerlei trucs op andere dieren te lijken, zoals krokodillen en konijnen, maar ze mag niet met ze meespelen. Kancil vertelt haar dan dat ze zich niet moet voordoen als iemand anders, maar juist zichzelf mag zijn. Op het moment dat ze dat doet, mag ze ineens wel meespelen met de andere dieren. Het hele verhaaltje is hieronder te vinden.

Als je gaat graven in een deel van je afkomst waar je nooit zoveel van mee hebt gekregen, zoals ik op dit moment aan het doen ben, kom je al snel uit op de vraag “wie ben ik eigenlijk?”. Toen ik mezelf die vraag stelde volgde er geen antwoord, maar eigenlijk alleen maar meer vragen. Wat maakt dat je bent wie je bent? Is dat waar je geboren bent, je genen, hoe je opgevoed bent, de mensen die je tegenkomt? Of is het een reeks van keuzes die je in je leven maakt die definiëren wie je bent? Of ben je hoe anderen jou zien? Er zullen vast veel wetenschappelijke onderzoeken zijn gedaan naar deze vragen, maar voor mij maakte het mijn zoektocht naar een antwoord niet bepaald makkelijk.

Zoals je misschien weet ben ik de afgelopen periode bezig om te ontdekken wat mijn Indische kant voor mij betekent. Ik ben me gaan verdiepen in de geschiedenis van Nederlands-Indië en in de traditionele muziek van Indonesië, namelijk gamelan. Ik ging op Marktplaats opzoek naar gamelan instrumenten en vond een best wel afgeleefde Gender, een instrument met bronzen toetsen waar je met een hamertje op slaat. Heel blij nam ik had net gekochte instrument mee naar de studio en begon ermee te experimenteren. Als snel…

Dit is het eerste verhaal dat ik schrijf in een serie van blogs over mijn muziek. Ik wil graag mijn overdenkingen, mijn ontdekkingen, mijn verwonderingen en mijn worstelingen met je delen. Niet omdat ik vind dat ik zo belangrijk ben dat je alles moet weten over mij en mijn muziek, maar omdat ik soms uit het lezen van verhalen van anderen inspiratie, troost en herkenning heb kunnen halen. Ook is het een manier voor mij om mijn gedachten overzichtelijk te maken door het op te schrijven. Ik weet niet hoe lang….