Verhalen over Kancil
Voor mijn voorstelling in het Stadsklooster heb ik een eigen Kancil verhaaltje geschreven. Voor veel Indische mensen is Kancil (of Kantjil) een bekend fenomeen. Dit dwerghertje, dat vooral op Java voorkomt, is het Javaanse equivalent van Anansi de Spin (uit West-Afrikaanse, Surinaamse en Caribische volksverhalen) of Reintje de Vos (Europese volksverhalen); een klein dier dat niet sterk is, maar wel heel slim en soms sluw. In ieder verhaal zit wel een moraal en Kancil is alle andere dieren altijd te slim af. In mijn verhaal is er een meisje genaamd Dine, die op zoek is naar wezens die op haar lijken, maar ze kan ze niet vinden. Ze probeert met allerlei trucs op andere dieren te lijken, zoals krokodillen en konijnen, maar ze mag niet met ze meespelen. Kancil vertelt haar dan dat ze zich niet moet voordoen als iemand anders, maar juist zichzelf mag zijn. Op het moment dat ze dat doet, mag ze ineens wel meespelen met de andere dieren. Het hele verhaaltje is hieronder te vinden.
Dit verhaal gaat tussen de regels door over het gevoel dat ik soms heb dat ik een imposterindo ben; iemand die er niet uitziet als een Indo en daarmee ook niet tot die groep mag behoren. De naam Dine is een verkleining van een van mijn eigen namen (ik heet voluit Desirée Bernardine Francijna Tanja) en ben o.a. vernoemd naar mijn Indische oma, zij heet Theodoorthea Bernardine Mimi.
Ken jij ook Kancil verhaaltjes? En zo ja, welke?
Dit is Kancil, een Javaans dwerghertje.
Kancil en Dine
Er was eens een meisje, Dine, die in een groot bos leefde. Ze voelde zich erg alleen en was op zoek naar andere wezens die op haar lijken, zodat ze ergens bij mag horen. Wezens met donker haar, een witte huid, twee armen, twee benen en donkere ogen. Hoe hard Dine ook zocht, ze kon niemand vinden die op haar leek. Ze zag wel een groep krokodillen die het heel gezellig hadden met elkaar, maar ze leek in de verste verte niet op een krokodil. Om er toch bij de horen maakte Dine van palmbladeren een krokodillenmasker en liep op de groep af. “Hallo!”, zei Dine, “Ik ben een krokodil en ik wil graag met jullie meedoen”. Maar de krokodillen zagen direct dat ze geen echte krokodil was en riepen: “Leugenaar! Je bent geen krokodil. Scheer je weg!” Verdrietig rende Dine terug naar haar plekje in het bos.
Na de aanvaring met de krokodillen besloot Dine het niet op te geven en te zoeken naar een andere groep om bij te horen. Onderweg zag ze konijnen. Ze waren lekker aan het spelen en hadden de grootste lol. “Oh, wat zou ik er toch graag bij willen horen…”, dacht Dine. Ze maakte van twee grote schelpen konijnenoren en zette deze op haar hoofd. “Hallo!”, zei Dine. “Ik ben een konijn, mag ik met jullie spelen?”. De konijnen waren keken haar verontwaardigd aan. “Probeer je ons belachelijk te maken, met die schelpen op je hoofd? Wij spelen niet met pestkoppen!”.
Na de afwijzing van de konijnen wist Dine zich geen raad meer. Ze mocht niet bij de krokodillen horen én niet bij de konijnen. Maar toen kwam ze het slimme dwerghertje Kancil tegen. “Hallo Kancil”, zei Dine. “Ik probeer wezens te vinden die op mij lijken, zodat ik ergens bij mag horen, maar ik kan ze niet vinden. En zelfs als ik mijn uiterlijk verander mag ik niet meespelen…”. “Maar Dine,” zei Kancil, “heb je er wel eens aan gedacht dat je misschien helemaal geen ander uiterlijk hoeft te hebben om erbij te mogen horen? Kom, we gaan de konijnen opzoeken!”. En zo gingen Dine en Kancil op bezoek bij de konijnen. “Konijnen, mag Dine met jullie spelen?”. “Ja natuurlijk! Wat gezellig!”, riepen de konijnen. Daarna liepen ze door naar de krokodillen. “Krokodillen, mag Dine met jullie meedoen?”. “Maar natuurlijk! Dat vinden we altijd leuk.” Dine was erg blij, maar begreep er niets van. Als ze wel op de krokodillen en konijnen lijkt mag ze niet meedoen, maar als ze zichzelf is wel… “Nou”, zei Kancil, “dat is heel simpel. Als je jezelf bent dan hoef je niet tegen ze te liegen over wie je bent, en eerlijkheid is het allerbelangrijkst! Je zult zien, als je eerlijk bent over wie je bent, maak je vrienden voor het leven.”