Foto Lisanne Lentink
Muziek, geluid en live optreden vormen altijd de basis van mijn projecten, of ik nu mijn eigen muziek opneem of geluid ontwerp voor een audiovisuele performance. Als zangeres ben ik heel erg geïnteresseerd in alle verschillende klanken en kleuren van de stem, om bepaalde emoties op te roepen of een specifieke sfeer te creëren. Met mijn soloproject Goldchild heb ik kleine samples van mijn eigen stem opgenomen, deze bewerkt met effecten en zo een compleet nieuwe en unieke klankwereld gemaakt om muziek mee te componeren en op te nemen.
Live optreden is altijd mijn favoriete manier geweest om mezelf uit te drukken. Het podium betreden en de kans krijgen om in dat moment te zijn wie ik wil zijn, maakt me heel erg blij; het gevoel van verbinding met een publiek geeft me enorm veel energie.
Ik neem graag risico's en houd van experimenteren. Al vanaf jonge leeftijd voelde ik de drang om te creëren en nieuwe projecten te starten. Van het schrijven van mijn eerste liedjes toen ik 9 was, tot het oprichten van een multidisciplinair festival, en alles daar tussenin. Op mijn website vind je diverse projecten die ik uitvoer of in het verleden heb gedaan. Je kunt mij ook vinden op social media.
Wil je samenwerken of gewoon even kletsen? Neem dan altijd contact met me op!
In de pers
3voor12 Utrecht
Geschreven door Anne Jet van Orden - 14 mei 2026
Fluisterharde zoektocht in muziek
Van het gevonden gevoel van Heimat in het Tussenland van Ranoe, bewegen we met Coumans’ muziek mee in haar zoektocht naar een zogenoemde tussenruimte. De voorstelling Fluisterhard is die avond de muzikale première van haar reis. Coumans, ook bekend van het glamelectroduo Pocket Knife Army en haar solo-alias Goldchild, twijfelde onder welke vlag ze dit werk moest presenteren. Uiteindelijk besloot ze het onder haar eigen naam uit te brengen: het is immers haar persoonlijke verhaal.
Wat volgt is een verhalende reis: links op het podium staat haar band en rechts hangen witte doeken voor een schaduwspel. Coumans maakt haar entree vanachter het doek en neemt gehurkt plaats achter een van de Indonesische gamelaninstrumenten. Binnen haar verkenning laat ze haar popachtergrond naast de gamelan bestaan. Haar warme stemgeluid mengt zich met de bronzen slaginstrumenten met rijkversierde frames. Samen klinkt het bijna als een orkest dat door het klooster galmt. De band speelt op blote voeten, want volgens de culturele gebruiken stap je niet over de instrumenten heen.
“Ik zie geen wal, ik zie geen schip en niets daar tussenin,” zo zingt Coumans het publiek toe. Het verhaal ontvouwt zich als een sprookjesachtig verhaal over een meisje dat iemand zoekt die op haar lijkt. Tussen de nummers door leest ze voor uit haar dagboek waarmee ze tijdens haar zoektocht haar gedachten ordent. Achter de doeken verschijnt een poppenspel met schimmen van krokodillen en schelpen die konijnenoren worden. Het geeft vorm aan haar bevindingen over het land van haar vader dat “niet meer bestaat, behalve in verhalen.” Fluisterhard blijkt een intiem inkijkje in een zoektocht die nog volop in flux is: “Ik ben niet ik, ik zijn wij.”
Lees het volledige artikel hier:
https://3voor12lokaal.vpro.nl/artikelen/daisy-ranoe-en-desiree-coumans-laten-je-fluisterhard-landen-in-het-utrechtse-stadsklooster
© Indy Pierik